Ollie च्या निमित्ताने टेकडीवर रोज फिरायला जाणं होतं. अमुक इतके अंतर अमुक इतक्या वेळेत चालून झालेच पाहिजे असा काहीही शिरस्ता नसतो. Ollie जशी मोरांचा, खारींचा मागोवा घेत घेत फिरत राहते, तशी तीच्या बरोबरीने चालत असते. ह्यामुळे पूर्वी ऐकलेली, पाहिलेली झाडे नव्याने ओळखू यायला लागली. अशीच नव्याने पुन्हा ओळख झाली ते पाचुंदा ह्या झाडाची. Ecological Society च्या अभ्यासक्रमात टेकडी ला भेट दिली तेंव्हा नाव कानावर पडलं होतं. पण ह्या वर्षी टेकडीवर ठीक ठिकाणी फुललेले पाचुंदा चे छोटेखानी वृक्ष दिसले आणि डोळ्याचं पारणं फिटलं. फुलांना सुद्धा मंद पण मसालेदार असा सुवास असतो हे ही कळलं.

काही दिवसांनी लेकाला आणि सूनबाईंना पाचुंदा च्या झाडावर एक आळी सापडली आणि सवयी प्रमाणे ते ती घरी घेऊन आले. मग तिला रोज खाऊ घालायचे म्हणून पाचुंदा च्या वृक्षाची मऊ मखमली पाने रोज घेऊन यायची, ह्याची ही घडी बसली. सर्वांना standing instruction होतीच की जे टेकडी वर जातील त्यांनी येताना २-३ पाने आणायचीच.

होता होता एक दिवस आळी ने कोष तयार केला आणि मग प्रतीक्षा सुरू झाली. आळी नक्की कोणाची आहे हे कळायला काही मार्ग नव्हता, त्यामुळे कोणते फुलपाखरू किंवा पतंग येतोय ह्याची वाट बघणं चालू होतं. आधी वाढवलेली असंख्य Common Mormon, Common Lime, Tailed Jay इत्यादी प्रजाती पेक्षा कोश खूपच छोटा होता, त्यामुळं छोटं फुलपाखरू अपेक्षित होतं. काल सकाळी Common Gull प्रजाती चे फुलपाखरू कोषातून बाहेर आहे. सुंदर आणि सुदृढ….त्याला बाहेर सोडताना मात्र ईजा झाली. मोगऱ्याच्या फुलावर त्याला सोडून दिले…नंतर मात्र ते दिसले नाही…ते उडून गेलं असावं अशी आशा आहे!

सौ. शिवांगी चंद्रशेखर दातार

२५-एप्रिल-२०२५